Klaar! (Hoogstens volgende week nog links of rechts een likje schaduw..)

 

 

Op naar de volgende opdracht, iets met bont en veertjes, heb ik begrepen. Een hoedje misschien? We zullen zien..

Soms gaat het op, soms gaat het neer. En misschien komt er ooit een dag dat ik het accepteer, maar dan moet ik toch echt eerst uit de gevarenzone. Die zone van kans op honderd griezelige ziektes, die zone van kniepijn en rugpijn en afgefikte enkels, van huidproblemen en van te vies om te zeggen, de morbide obese zone, die dus.

Daarom doe ik mee met de Weight Loss Challenge. Gedeeltelijk. Want ik wil wel die stok achter de deur van elke week wegen, en ik wil wel met een handige meter de balans tussen eiwitten vetten en koolhydraten bereiken, maar ik hoef niet de poeders en de sapjes van Herbalife. Echt niet. Dus wend ik mijn gedachten tijdens het vaste verkooppraatje richting eigen zaken. Maar verder doe ik gewoon mee. En wie wil lezen hoe het gaat, of wie zelf ook wel wat minder zou willen wegen, die nodig ik van harte uit om mee te lezen op mijn andere blog. Pfft. Het blijft tobben..

 

Streek voor streek, kleur voor kleur kom ik waar ik wezen wil. Een stilleven schilderen lijkt misschien saai, ík vind het heerlijk.

En kolere! (Excusez le môt) Wat leer ik daar veel van!

 

Volgende week de kleur van het kommetje nog een keer aanpassen, de rest van glimmertjes erin en de puntjes op de i, en dan op naar de volgende opdracht. Benieuwd wat dat weer wordt!

Geachte, of nee, juist niet: Ge-MIN-achte Dief,

 

Óf u bent echt arm, óf u bent een echte losert. Een andere reden kan ik niet bedenken voor het stelen van 4 wieldoppen. Ze zijn toch al gauw acht jaar oud, en nieuw koop je ze, dit type tenminste, voor zevenveertig euro de vier, inclusief BTW en verzending.

 

Ondertussen voelt het wel alsof u mijn mooie rode brandweerautootje heeft aangerand. Let wel: MIJN autootje, met daarop dus ook MIJN wieldoppen. En toen ik het vanmiddag voor de deur van mijn huis neerzette, was ik voor het eerst sinds ik hier woon niet op mijn gemak. In mijn eigen straat, voor mijn eigen deur. Waar dus ook mensen als u komen. Die zomaar, waarschijnlijk voor de lol of uit stompzinnige balorigheid andervrouws spullen molesteren.

 

Het liefst zou ik u, in het onwaarschijnlijke geval dat u bij de kraag gevat wordt, voorzien van een brandmerk, waardoor u voor de rest van uw treurige leven als dief herkenbaar blijft. Maar ja. Ik denk dat soort dingen alleen maar. Ik doe ze niet. Daar ben ik te netjes voor. Ík wel.

Het vordert, mijn schilderij. Ja zeker wel. En ik heb zo het idee, dat het een lekker doekie wordt, waar ik nog vaak tevreden op zal terugkijken.

Jammer alleen dat het niet een beetje sneller gaat. Nu zit ik in Maarssen, en mijn schilderijtje staat in Amsterdam, dus kan ik er tussendoor niet mee verder. Dat komt, ik ben voor het eerst sinds tijden weer eens met olieverf aan de slag, en om nou met een nat schilderij in de tram en in de metro..nou ja, niet dus.

En daarom zoek ik nu een slim idee. Iets om mijn doek mee te beschermen, waardoor ik het gewoon rechtop in mijn shopper kan zetten, samen met mijn andere verfspullen, zonder dat het beschadigt. Els opperde al een doos, die ik dan op mijn karretje kon zetten, maar ik heb nog eens gekeken, en dat gaat hem niet worden. De doos zou op de shopper moeten (vanwege te weinig ruimte erin) en dat is niet zo'n betrouwbare optie, zeker niet wanneer je overgeleverd bent aan de genade van de Amsterdamse trambestuurder, die over het algemeen niet opvalt door zijn fijnbesnaarde subtiele rijstijl..

Iemand nog een suggestie (los van geduldig wachten tot ik weer mag, volgende week zaterdag) ?

 

Los van dat de mensen van de Staatsloterij zich vandaag eindelijk aan onze afspraak houden en mij tot miljonair bombarderen vanavond, wordt het vandaag een memorabele dag.

 

Om een uur of een vertrekt mijn prachtige dochter richting Amsterdam, alwaar zij voor mensen die er verstand van hebben een monoloog zal houden, die haar toegang tot de theateracademie moet geven...

 

Al weken lang zijn we bezig (zij veel meer dan ik, zeker) om toe te werken naar tien minuten waarin het eerste belangrijke besluit over de door haar zo hartstochtelijk gewenste toekomst zal worden genomen. En ze krijgt niet meteen de uitslag, want er zijn nog honderden mensen die hetzelfde willen, en er kunnen er maar ongeveer twintig aangenomen worden.

 

Zenuwslopend, zegt u dat wel! Maar ze kan het. En ze komt er wel, is het niet linksom, dan is het wel rechtsom, reken maar!

 

Noor: Hals- und beinbruch meissie!

Het nieuwe jaar begint ook met een nieuwe opdracht in het kader van de stofuitdrukking. Het theekannetje met de satijnen lap en de marokkaanse glaasjes is af, het hoofdstuk plooien schilderen afgesloten. Tijd voor iets nieuws; sieraden en andere glimmertjes.

 

Eindeloos ben ik in de weer met mijn tafeltje: Spullen erop, spullen eraf, de schilderhoek bepalen, toch maar een doek erachter, ontevreden over de begrafenissfeer, dus maar weer iets vrolijks er tegenaan. Dahlia weg, roos ervoor in de plaats, nee toch ook niet. Vaasje erbij, vaasje weer weg. Hoge horizon, of juist laag, erop kijken of er tegenaan kijken, het wordt iets er tussenin. Wat een gepuzzel!

 

 

 

 

Maar uiteindelijk lukt het me om iets te vinden waar ik tevreden mee kan zijn, en de eerste opzet kan op het doek, poepoe, nounou!

 

 

Klaar voor de start..

Een beetje vreemd, achteraf gezien. Om dat restje shampoo "verrassend volume" onder mijn oksels te smeren. Ik voel me net Paul Turner nu..

Eigenlijk voelt zij zich tussen al dat jonge spul niet zo heel erg meer thuis, de oude engel. Hun kleren schitteren schreeuwend rood tegen haar stemmige parelmoeren kleedje, en haar ogen kleuren blauwer bij kaarslicht dan bij ledlampjes.

Maar ze wil niet klagen, haar plaats is in de boom en dat weet zij, ze is een engel met een klassieke opvoeding. Toch zal ze blij zijn wanneer ze haar moede vleugels weer te rusten kan leggen in het bloemetjesschaaltje op de kast. Lekker tussen de andere antieke prulletjes, een beetje suffig dommelen tot volgend jaar, hmm, beter, veel beter...

 

 

Mede namens de Oude Engel wens ik iedereen een prachtig mooi 2012, geniet van het laatste staartje oud jaar en maak er wat moois van!

Het is net even droog als ik besluit om gauw nog wat kerstboomhaakjes te gaan halen. Ik spring op de fiets en rijd naar de winkel.

Daar blijft het natuurlijk weer niet alleen bij die haakjes, in een impuls neem ik ook een rol inpakpapier mee, die bij de kassa naar me staat te lonken.

Dat de rol niet in mijn roze met wit genopte, net iets te kleine fietstassen past, maakt niet uit, het is maar een klein stukje, en het is nog steeds droog.

 

Dan bedenk ik, dat ik eigenlijk ook nog een lekker broodje voor bij de maaltijdsoep wil en snel fiets ik van de kerstboomhaakjeswinkel naar de grootgrutter, die van die heerlijke boules de beurre verkoopt, precies wat ik wil.

Ik schiet de winkel in en laat de rol in mijn tas zitten, het is nog steeds droog, dus..

 

Als ik weer buiten kom, is het pakpapier weg. Foetsie. Meegerausjt door de een of andere onverlaat. Ik kijk nog of ik hem (of haar, kan ook) nog ergens zie, maar nee hoor, de dief is pikpoeren, niets aan te doen.

Nijdig maak ik aanstalten om naar huis te gaan. En nauwelijks zit ik op mijn fiets, of de hemel splijt open en een striemend koude plensbui stort zich over het dorp. En ineens dringt zich een prachtig beeld op aan mijn geestesoog, het beeld van een totaal verregende, slap geknakte rol papier, die nergens meer goed voor is, gerechtigheid!

 

Vrolijk trap ik voort, singing. In the rain, gna gna gna!