Als ik om half zeven uit het raam kijk, zie ik dat het regent. En niet zo zuinig ook. Voor de ingang van hun paleis zitten de konijnen. Twee zwartwitte bollen dicht tegen elkaar aan, hun oren plat tegen hun koppies gevouwen. Hun hele houding roept "Wij hebben het Koud!"

 

Gisteravond richtte ik samen met Bart hun nieuwe paleis in. Eerst zeulden wij het, met gevaar voor ernstig blessures vanwege de looiigheid van het ding, naar hun privéterrein in de achtertuin. Daar haalden we het oude hok weg(wat niet zo moeilijk was, de minste aanraking was voldoende om het definitief in stukken uiteen te laten kruimelen), gooiden gegraven gaten dicht om het nieuwe onderkomen een beetje stevig neer te kunnen zetten, vulden het met hooi en stro en zetten vers eten en drinken neer. Voila! Een paleis voor de Houdini's. Warm, ruim, droog en gevuld met heerlijkheden.

 

Maar ja. Dan moeten zij er wel intrekken.  Op de een of andere manier schijnt dat moeilijker te zijn dan uitbreken. We zagen het gisteren al. Na gedane arbeid bleven wij uiteraard even kijken wat ze ervan vonden, die konijnebeesten.

Nou...eh, niks dus. Er werd gesnuffeld, er werd achterlangs gekropen en er werd nog meer gesnuffeld. Daarna groeven zij een nieuw gat en gingen over tot de orde van de dag.

 

Rare holbewoners. 

Zo. Dat is één.

Ik werd er helemaal zenuwachtig van, van al die half-affe werken. Iedere ochtend zag/zie ik ze staan, en ze keken/kijken zó verwijtend..

 

Dit is een impressie van het strand in Noord Frankrijk, zoals ik dat in het voorjaar zag. Niet dat ik zo kan schilderen als hij hoor, maar toen ik daar liep, schreeuwde het landschap al "Hopper" naar me, en het leek me leuk om te kijken of ik iets van die sfeer pakken kon. Nou ja. Oordeel zelf maar. Ik ben er wel blij mee.

 

Naarmate ik verder rijd wordt de koeienpotennevel onverbiddelijk verdrongen door een echte mist. En hoe beperkter het zicht, hoe verder mijn gedachten gaan. Er lijkt sprake van een duidelijk verband. Alsof mijn hoofd de prikkelarmte van de omgeving gebruikt voor het ontwikkelen van kleurrijke eigen hersenspinsels.

En zo kan het gebeuren dat ik in de tijd die ik nodig heb om van Maarssen naar Vianen te rijden. terecht kom in een totaal ander universum. Een parallelle wereld, waar niets is wat het lijkt, en alles is wat ik er van wens. Een super trip. Zonder enig ander hulpmiddel dan die steeds maar dichter wordende soep.

En dat allemaal alleen maar omdat ik op Marktplaats een nieuw konijnenpaleis heb gevonden. Dat bij nader inzien zelfs niet in mijn vaders auto blijkt te passen. Ook niet met de stoelen eruit. Van de week nog een keer. Met een bus. En mag het dan weer misten, alstublieft?

 

Het wordt niks meer vandaag. Al uren striemt de regen tegen de ramen en de wind doet zijn uiterste best om via slinkse wegen ons huis binnen te komen. Een druilerige zondag, goed voor druddels en mijmeringen. En uit mijn ingebouwde jukebox  - ik schreef er al eerder over- komen twee toepasselijke versjes naar boven. De eerste van C.S. Adama van Scheltema en de andere van Godfried Bomans:

 

Het regent, - o wat regent het!
Ik hoor het uit mijn warme bed,
Ik hoor de regen zingen,-
Het regent, regent dat het giet-
Dat niemand daar nou iets van ziet
Van al die donkre dingen!

Het ruist en regent en het spat-
Nou worden alle bomen nat
En plast het in de sloten.
Het regent, regent overal-!
O hé! daar loopt het zeker al
Bij straaltjes uit de goten!

Wat is dat gek en leuk geluid!
Wat is dat lekker om dat uit
Je donker bed te horen:-
't Is of dat een kerel buiten staat
Te fluistren aan je oren.
Nou druipt het in dat open gras-
Nou zal er wel een grote plas
Op alle wegen komen,-
Nou lopen nergens mensen meer-
Verbeel-je eens, in zo een weer-!
Daar wou ik wel van dromen.

En vroeg, morgen, in de zonneschijn,
Als dan de blaadjes zilver zijn,
Met droppeltjes bepereld-
Dan doe ik toch mijn eigen zin:-
Dan loop ik heel - en heel ver in
De schoongeworden wereld!

 

 

Ik zit mij voor het vensterraam

Onnoemelijk te vervelen

Ik wou dat ik twee hondjes was,

Dan kon ik samen spelen.

 Eigenlijk heb ik zat te doen. Maar ik heb geen zin. Morgen weer.

Het seizoen is zo goed als voorbij. De Turkse toeristen laten het al afweten en de parasols zijn opgeborgen.

Het dorp is bijna aan haar winterslaap begonnen. Op de markt is volop gedroogde groente te koop, die weer geweld en eventueel gevuld wordt als er niets vers meer te koop is, restaurants en strandtentjes draaien op een laag pitje.

Het deert ons niet. Het leven in het Emelpension is verrukkelijk, veel versnellingen lager dan thuis. In de tuin en de olijvenboomgaard zijn genoeg lekkere plekjes te vinden om je te nestelen met een boek of een tekenblok.

We maken een dagtocht met de boot van Metin (de baas van het pension), pikken een markt in het dorp, bekijken Milete en wandelen in het Millipark, waarvan de ingang op loopafstand ligt. En we zwemmen, in de schitterende turquoise zee..

 

 

 

 

 

 

Wat een leventje..

 

 

Niet een, niet twee, maar ..veel, duizelingwekkend veel dolfijnen waren er. Noortje maakte deze schitterende foto. Die van mij staan nog op mijn toestel. Kabeltje vergeten hè.. Maar eigenlijk vermoed ik dat ik geen betere heb..

Volgende week een uitgebreid verslag.

BETTIE!