lekkeretenisnietvies.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen

Als ik het me goed herinner, heb ik ooit gezegd dat bloggen mij hielp om mijn hoofd leeg te maken. Of om op zijn minst dat wat erin zit te ordenen.

Tja. Het is al even geleden, en nu zit ik dus met de gebakken peren. Mijn hoofd zit bommetje. En wel zo heftig bommetje, dat er niets meer bij kan. Niets tegenslagigs, want dan begin ik onmiddelijk te grienen, maar ook niks moois, want dan begin ik ook te grienen. En geen schilderij, want geen ruimte om te scheppen, en geen plan want alles wat ik bedenk wordt onmiddelijk weer overspoeld door de waan van de dag.

En nu is het 1 januari. Zolang ik de telefoon niet aanneem, en de televisie niet aanzet is er even geen waan. Geen werk, geen broer (Oh man wat zit jij in mijn hoofd, nee niet alleen mijn hoofd, in mijn lijf, in elk gewricht, in elke overtollige kilo, in elke glimp van een gedachte, overal, overal), geen afspraak, niets om in te schuilen en met het verstand op nul door te draven tot de bom barst.

Ik loop met mijn ziel onder mijn arm door het huis. Snoepen wil ik niet, want afvallen is geen plan maar noodzaak, en schilderen lukt me niet. Zelfs niet even lekker wat krassen met een houtskooltje. En terwijl ik moed verzamel om een wandelingetje in de frisse nieuwjaarslucht te gaan maken, verandert  het buiten langzaam maar zeker in een grauwe boel waar het vast niets fijner is dan binnen. Weg stroomt de moed, pffft zegt het ballonnetje weer. 

Ik hang op de bank en check mijn FB-berichten. Ik zie Nanos iets vrolijks zeggen over de Radetzky Mars. Ach.. de Radetzky Mars... Tietenkont tietenkont tietenkontkontkont davert het door mijn hoofd, en beelden doemen op van een stoel die er aan de onderkant uitziet als een maanlandschap, helemaal vol met opgedroogde purken. En daar moet ik vrolijk van worden? 

Nou.... nou, eigenlijk wel dus! Ineens zit er een draadje in mijn hoofd, er gebeurt iets, ik voel het borrelen, schrijven moet ik, ik heb een reactie!  maar meneer FB zal hem wel niet plaatsen, want tieten en konten daar doet hij niet aan vanuit zijn grote preutse leunstoel waar hij oplettend naar ons allen staart en de grenzen van het toelaatbare bewaakt. Dus zeg ik iets over meneer Wolkers en weet dat Nanos in ieder geval belezen genoeg is om te weten waar ik het over heb. Dat klopt. Maar toch wil ik het zeggen, van die tieten en die konten en die ouwe viespeuk en door de grauwe volte van mijn hoofd zie ik vaag de neonlampjes branden...Nooduitgang, nooduitgang, nooduitgang.. 

Nou, en hier ben ik dus. Op mijn blog. En ik schrijf. In mijn eigen woorden, en zo lang als ik zelf wil. Lekker. Een vrolijke boel gaat het nog even niet worden. Maar wel mijn verhaal. Zoals ik het zie. En als ik geluk heb, als.. dan schep ik zo wat ruimte. ruimte om helder te denken, ruimte om te schilderen of anders tenminste lekker wat te krassen met dat houtskooltje. Lucht! 

Als u er droevig van wordt, dan hoeft u niet te lezen hoor. Maar een beetje gezelschap zo af en toe, dat zou me best welkom zijn. U ziet maar. Ik ben hier nog wel even. Denk ik. Tenslotte heb ik mijn contributie ook weer voor een jaar betaald..

Reacties (9)

Hoewel de jongen aan de kassa haar nogmaals heel vriendelijk en heel geduldig uitlegt dat ze met haar guldens geen boodschappen meer kan betalen, blijft de uitdrukking op haar gezicht er een van ontreddering. Ze begrijpt het niet en wordt zelfs een beetje boos.

De mevrouw achter haar herkent haar eigen moeder en helpt haar vriendelijk en met respect met het sorteren van de muntjes in haar portemonnee. Guldens bij guldens en euro's bij euro's en zo kan ze met het nodige oponthoud toch nog met de meeste van haar boodschappen de winkel verlaten.

Als ze weg is begint de dommepraat. "Ze snapt het heus wel, maar ze proberen het gewoon he", en: "ze zijn ook hondsbrutaal ook, die ouwetjes, die denken dat ze overal mee wegkomen, alleen vanwege hun leeftijd". Bah. Hardop wens ik de sukkel dat hij meer begrip ontmoet als het ooit hem overkomt, maar in mezelf hoop ik dat hij voor die tijd geveld wordt door een slopende ziekte in de categorie eigen-schuld-dikke-bult.

U ziet het, niets menselijks is mij vreemd.

Reacties (1)

Al meerdere keren beloofde ik een frisse herstart. En meerdere keren kwam daar niks van. Tja, druk en moe en te veel hooi en zo. 

Maar ik ga het weer eens proberen. Ik herinner me namelijk dat het zo goed helpt tegen losgeslagen gedachten. Van die flarden die alle kanten op wapperen en nergens echt aankomen, die je hinderen en verlammen. En kordaat optreden in de weg staan. En daar heb ik er veel te veel van, het moet schoon in de bovenkamer!

Niet dat ik verwacht dat u me gelooft hoor. Zou ik ook niet doen, na zoveel onzin. We zullen zien. Als het lukt dan lukt het. Lukt het niet, even goede vrienden, toch? 

Reacties (1)

Daar ben ik weer. Geloof ik. Overspoeld door diverse onrustgevoelens, reeel en irreeel, grijp ik terug naar mijn blog. Waarvan ik weet dat het me helpt om al mijn woeste gedachten te ordenen en langzaam om te buigen naar iets constructiefs. De Portretschool houdt zomervakantie dus het moeten is eraf. Juist op een moment dat ik een beetje structuur wel kan gebruiken. Ik heb besloten om hier een soort portrettendagboek van te maken. Of toch in ieder geval een drie-keer-per-weekboek. Om meters te maken in het portrettekenen, en om mijn hoofd op te ruimen. Want dat is hard nodig!

Reacties (1)

Het is woensdag en we zitten aan het ontbijt in het hotel.

Maandag was het de dag van de auditie, dinsdag treinden we op en neer naar Kingston, donderdag gaan we naar Cardiff. We hebben een vol programma. Dus vandaag doen we het rustig aan.  Op de televisie, die hier permanent aan lijkt te staan, voltrekt zich de begrafenis van Thatcher. Het hotelpersoneel werpt wel af en toe een blik, maar lijkt niet echt geboeid.

En dan komt het meisje dat het buffet aan moet vullen de ontbijtzaal binnen. Ze zal een jaar of 20 zijn. "Oh yeah, that lady, it's her funeral today, who was she, what did she do?"

.....

Ding Dong...

Reacties (3)

Sneeuwklokjes staan te bloeien en de knoppen van de magnolia laten ook niet meer met zich spotten. Hun fluwelen vachtjes waken nog even over de tere blaadjes die zich daar binnenin bevinden, maar je ziet, je voelt, dat  de lente eraan komt en dat die vieze wittige meuk die wij sneeuw noemen het gaat verliezen van betere tijden en dat dan die pluizige schillen weer open zullen gaan en hun wulps gebloemde interieur aan de hele wereld zullen tonen.

Nou, krijgt u daar voorjaarskriebels van, of wat?

Ik wel. En dat gevoel wordt lekker opgestookt door de wetenschap dat morgen mijn eigen Blom weer naar huis komt. In ieder geval tot aan de zomervakantie. Met twee grote zware koffers zal zij morgenochtend op de trein stappen om morgenmiddag door Leo in Brussel opgepikt te worden, bij gebrek aan functionerende Fyra's.

Het olieverfschilderij is af, de verfspullen zijn opgeruimd en haar kamer is gelucht.

WELKOM THUIS KOEKIE! (Voor de onbekende lezers onder u: het meisje op het schilderij is NIET mijn dochter..)

 

Reacties (6)

Sttt! Niet blazen, niet hoesten. En liefst ook geen onverwachte bewegingen alstublieft!

Het lijkt alsof de inspiratie eindelijk een  beetje de kop op steekt. Mijn eigen binnenmonster, dat doet wat het wil, wanneer het maar wil. Maanden lang lag het verscholen. Gevlucht voor onrustige gedachten, veel te veel verplichtingen, een overdosis moetens en een ernstig tekort aan mogens. Ik merkte het eerst, toen zomaar het schilderen weer een beetje wilde lukken. Dat was fijn, want mijn humeur werd er in een klap een stuk beter op. En of dat vervolgens die rare bakdrang opleverde, weet ik niet. Feit is wel, dat ik mijzelf vlak voor de kerst in de keuken vond, druk in de weer met citroentaart, chocoladefondant en meer van dat lekkers. Verbaasd keek ik naar wat ik bakte en naar het plezier dat ik er in had, dát was lang geleden!

En nu durf ik dan ook voorzichtig weer wat woorden aan elkaar te rijgen. Heel voorzichtig hoor, want het monster kan ook zo weer wegduiken. Dus: Niet blazen, niet hoesten. En liefst geen onverwachte bewegingen.  Misschien dat het dan weer lente wordt hier op mijn blog. Misschien, heel misschien......stt.  

Reacties (5)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl