Oké, het heeft er zelfs niet naast gelegen. Toch heb ik de schilderijen van Floris Verster gebruikt als inspiratie voor dit doekje, dat ik schilderde op deze heerlijke maandag.

Gewoon van een verlept bosje rozen dat ik nog had staan. Takje Ribes erbij, en een stukje van die troosteloze beukenhaag die de buren op de erfscheiding hebben gezet, appeltje gegeten, klokhuis een nachtje laten liggen, en toen samen met die prachtige oude gemberpot van mijn moeder een leuke compositie gemaakt.

Niet van een foto dus.  Ik ben redelijk tevreden, maar denk er wel over om de achtergrond ook nog wat meer leven te geven. Vanavond misschien. Maar misschien ook niet.. Even laten zakken maar.

 

Die Pieter toch..

Zou hij zich al bedacht hebben dat er een verhoogde kans bestaat dat alle kindertjes met flaporen in hun jeugd erg gepest worden, waardoor ze zich kunnen ontwikkelen tot bully's die misschien hun frustraties weer gaan afreageren op hún kinderen?

Ik zeg: Alle flaporen aan de prikpil, is het niet goedschiks dan wel kwaadschiks!

Zwanen zoenen. Echt waar, ik heb het gezien. Natuurlijk was ik te laat met mijn fototoestel, maar dat kwam door mijn gêne.

Toen ik aan kwam fietsen namelijk, daar langs die sloot, over die polderweg, waren ze net met iets anders bezig. Zij stak alleen nog met haar achterend boven het water uit, terwijl hij zijn daad deed. Niet echt een feestelijk gebeuren, meer een potje raggen, wham bam, thank you ma'am, en klaar was ie. Maar daarna mensen, daarna...

 

Eerst brachten zij even hun veren weer in de plooi, waarna ze zachtjes naar elkaar toe gleden, allebei een beetje rechterop, buik aan buik. Vervolgens omhalsden zij elkaar, letterlijk, zoals ik het hier schrijf, en wreven even lichtjes met hun snavels tegen elkaar aan. Echt, eerlijk waar. Het zag er uit als een heuse zoen. Tenslotte lieten zij zich weer terug het water in zakken en zwommen voort, alsof er nooit iets gebeurd was..Poehé! Ik was er echt even stil van. Maar ik was de enige, want het was me toch een bak herrie daar in die polder! Ganzen gakten, eenden snaterden en kieviten kievitten. En iedereen zat achter iedereen aan, een hitsig volkje, die vogels. En dat terwijl het weer eigenlijk helemaal niet zo vrolijk meer was!

Alleen de ooievaars. Die zaten hoog in hun nest en bemoeiden zich met niemand. Ik denk zelfs dat zij gewoon een beetje kou zaten te lijden, daar boven op hun wiel. Mischien moeten zij ook maar eens...nou ja..laat ik me daar maar niet mee bemoeien.

 

Zo. Het klokje in mijn auto staat eindelijk weer gelijk. Ruim vijf maanden heeft het een uur achtergelopen, zonder dat ik uitvond hoe ik dat ongedaan kon maken, maar nu is het goed. En de magnolia bloeit ook weer. Kom maar op met die lente!

 

Als het voorjaar is moet de klok naar voren.. Zonder dit ezelsbruggetje bleef ik me stelselmatig vergissen. Maar nou weet ik het.

 

Lekker, het is gedaan met de winter. Het was leuk hoor, al dat ijs en die sneeuw, maar genoeg is genoeg. Tijd voor kleur!

 

Als afscheid nog even één mooi plaatje. Niet door mij gemaakt, maar door Leo. Ik vin 'm prachtig!

 

Een menselijk geluid in een zich verhardende wereld. Mooi. Daar hoeven van mij geen woorden meer bij..

We zitten op een bankje op de Dam. Bij te komen van het niks dat Madame Tussauds ons voor schofterig veel geld te bieden had.

 

De hoofden van alle levende standbeelden draaien tegelijk dezelfde kant op als de ambulance het plein op rijdt, op weg naar het meisje dat daar pijn zit te hebben onder het toeziend oog van haar vriend en twee knalgele motoragenten.

 

Op datzelfde moment komt er ook een donkerblauwe touringcar met daarop een kroontje en aan de voorkant een AA-nummerplaat aan. Ook al onder begeleiding van twee motoren. De deur gaat open en de chauffeur stapt uit. Verder is de bus leeg. Natuurlijk hopen Noor en ik op minimaal een glimp van Maxima en haar ten opzichte van zijn wassen evenbeeld ietwat uitgedijde gemaal. Maar niks daarvan. Schijnbaar uit het niets duikt een groep donkerblauwe hotemetoten, afgewisseld door een enkel mantelpakje in beschaafde voorjaarstinten op  en betreedt de bus.

 

Een dikke Spiderman heeft het aan de stok met de levende standbeelden. Druk gebaart hij dat ze op moeten krassen, maar ja..standbeelden hè. Die reageren niet.

 

De koninklijke bus sluit zijn deuren en trekt op. Het meisje wordt de ambulance ingeschoven. Een van de motoragenten houdt het verkeer tegen om het wegrijden te vergemakkelijken. De Spiderman laat zich gelaten op een krukje zakken. Niemand kijkt naar hem.

Amsterdam, maandagmiddag, rond een uur of vier.

 

Voor de overtollige ponden, en hoe er van af te komen, zie mijn andere weblog, http://gewichtigezaken.punt.nl

 

Voor ieder beetje vet dat u daar dumpt krijgt u van mij een boterbloempje..

 

Hanneke Groenteman plaatste een oproep op Facebook, en ik las hem bij Bettie. Iedereen die hier langskomt kan hem hier lezen, oppakken en overnemen, graag zelfs!

Nederland Ontwapent.. kleine moeite, groot gebaar. Natuurlijk heb ik de enquete al ingevuld. Mét naam, van anoniem houd ik niet.

Kijk:

 

PVV en de Polen
Willen jullie deze mail dóórsturen aan zoveel mogelijk mensen?? Ik heb me wat bedacht:
Er is ophef over de site van de PVV, waar je kunt klagen over de Oost-Europeanen.
... Men oefent druk op Rutte uit, om die site als 'verwerpelijk' af te keuren.
Ik ben daar gaan kijken. Je kon klikken op 'Meldt Uw Verhaal Hier'
Je kan daar met ja/nee aanvinken of je last hebt van overlast, crimineel gedrag, geweld e.d.
Ik heb meegedaan - grijns - en overal 'nee' op geklikt. Nee hoor, nergens last van...
het zou een grap zijn als we een soort kettingreactie kunnen veroorzaken:
duizenden mensen die aanklikken, dat ze óók geen last hebben.
Dat zou die hele PVV actie onderuit halen.
Wilders zegt dat hij met de uitkomst naar de minister stapt - haha,
Dan moet hij bekennen dat duizenden hebben gezegd géén last te
hebben.
Doe mee, klik op de link, en haal die site zo onderuit!
http://  www.meldpuntmiddenenoosteuropea  nen.nl/

Als ik dan zo'n wolkenlucht zie hè, boven dat zo herkenbare stadsgezicht, dan moet ik altijd aan het gezicht op Dordrecht van Albert Cuyp denken. En dan wilde ik, dat ik ook zulke wolken kon schilderen. Maar ja. Ik ben Albert Cuyp niet. Of Ruisdael, want die kon er ook wat van. Ik ben Martine en de wolken moet nog even wachten, ik doe het wel met een foto...