Wij bevinden ons in huisje Even-Niet-Zo-Weltevree in een stevige winterdepressie waar ik niet over wil schrijven. Daar zijn we heel druk mee, zodat ik aan lezen ook niet echt toe kom. Dat spijt mij. Maar het is even niet anders.

Hopelijk gaat de sneeuwstorm snel liggen en kan ik gauw weer leuk bij iedereen komen buurten. En meeleven, meejubelen of meelachen met al uw avonturen. Heb geduld met mij, ik kom wel weer!

Man, wat ben ik trots op je..

 

(natuurlijk, ook op het schilderij. Maar dat is nu even minder belangrijk, en daarbij nog niet klaar)

Bijna achttien, en een bijzonder mens.

Wat een schilderfeest, zo'n workshop!

In een prachtig ruim en heerlijk warm atelier in een oude school in de Amsterdamse binnenstad schilderden wij met ons zevenen mensen die ons dierbaar zijn. Na een gedegen uitleg over ondergrond, schaduwen en kleurpalet werd er vol aandacht gewerkt. Met af en toe een aanwijzing, maar ook met koffie en koekjes en tussen de middag een heerlijke (vegetarische) marokkaanse tomatensoep met kikkererwten en koriander.

Stap voor stap bouwden wij aan onze plaatjes, waar langzaam maar zeker echte portretten uit de verf kwamen, ah, ik kan er weer helemaal enthousiast van worden!

Af kwam het allemaal niet, maar dat bomt niet, mijn vriendin (even een klein misverstandje uit de weg ruimen; zij heeft nog nooit geschilderd, maar wilde het wel al heel lang eens proberen) en ik hebben alweer een afspraak voor aanstaande zondag, dan komt zij bij mij en dan schilderen we samen verder. Met eten toe.

 

Aan de andere kant van de wereld is het één grote doffe ellende. Haiti, Kabul, je hart krimpt ineen en je maag draait ervan om als je de beelden ziet. Honderdduizenden mensen van wie het leven duurzaam ontwricht is. Die familieleden, haard en goed verloren zijn, en die niet weten of ze er morgen nog wel zullen zijn.

 

Ondertussen aan deze kant van de wereld wordt er collectief een potje gemiezemuisd over de somberste maandag van het jaar, omdat mensen zich realiseren dat het nieuwe jaar eigenlijk net zo zal zijn als het vorige en  ze dus al die goede voornemens waarschijnlijk weer niet gaan halen, hebbu een teiltje?

 

Hee, rijke navelstaarderige gehaktballen, landen graag! Bij voorkeur met twee voeten op de aarde. Schud de spinnewebben uit je kop, kijk om je heen, realiseer je hoe gelukkig je jezelf mag prijzen en maak wat moois van het leven. Dat veel te kwetsbaar en te kostbaar is om weg te pissen met azijnbabbels.

Natuurlijk, ook in dit deel van de wereld hebben mensen pijn en oprecht verdriet. Ook hier sterven mensen of worden ze getroffen door persoonlijke drama's, die ik zeker niet wil bagatelliseren, maar kunnen we wel het walletje bij het schuurtje laten? Over het algemeen zijn wij in wereld-perspectief gezien met een gouden lepel in de mond geboren.

Dus geniet van het dak boven je hoofd en het eten in je maag, van je relatieve veiligheid. Geniet van de mogelijkheid keuzes te maken, en doe waar je goed in bent, of wat je leuk vindt, maakt niet uit, maar leef,leef!

 

Zo. Dat moest er even uit. En neem me niet kwalijk als het bovenstaande niet op u van toepassing is, het was niet persoonlijk bedoeld.

We zien elkaar niet dagelijks, niet wekelijks, en niet maandelijks. Soms gaat er zelfs wel meer dan een jaar overheen voor we elkaar weer spreken, mijn beste vriendin en ik.

Maar als het dan zo ver is, is het ook altijd goed en vertrouwd.

We kennen elkaar al vanaf dat we twaalf waren, twee sprieterige brugpiepers. Net weg van de veilige beschermde lagere school, nog niet echt thuis in die in onze ogen oneindig grote leerfabriek. Hoe we elkaar gevonden hebben weet ik eigenlijk niet meer, maar misschien dat zij me dat morgen wel kan vertellen.

 

Morgen gaan we samen schilderen. Zes uur lang een workshop Portret bij Liesbeth van Keulen. En daarna gaan we samen eten.

 

Poehé, ik sta nu al te stuiteren, ik heb er zin in!

Het was prachtig weer gisteren, en mijn van de ratten besnuffelde zoontje greep zijn kans.

Hardlopend begaf hij zich naar zijn lief. Rugtasje op, muziek in zijn oren. Van Maarssen naar Bilthoven.

"Mam, fiets je een stukje mee?" Ik hoopte op een mooie foto van hem in het winterse landschap, maar hij wachtte niet en ik had dus pas tijd om mijn camera te pakken toen onze wegen zich scheidden en hij met rasse schreden buiten beeld verdween. De lieve mafkees.

Op mijn dooie gemakje peddelde ik terug en genoot van wat er te zien was. Een kleine impressie:

 

 

 

Als ik het zwembad binnenloop hoor ik het al: In de jongenskleedkamer gaat iets niet goed. Er is onbalans. Vier uitgelaten, licht geforceerde stemmen en eentje duidelijk kwaad. De geslachtsdelen vliegen door de lucht, en ik kan me zo voorstellen dat dat niet de enige voorwerpen in de ruimte zijn. Hier worden persoonlijke spullen over en weer gegooid, en de eigenaar ervan is daar niet gelukkig mee. Dit is het punt waarop plagen pesten wordt. Het punt waarop iemand moet ingrijpen.

 

In zijn glazen hokje zit de badmeester. Hij doet zorgvuldig of hij niets hoort en duikt met zijn neus achter zijn krant op het moment dat hij mij zijn kant op ziet kijken.

Oké, duidelijk.

 

Met een fikse zwiep gooi ik de kleedkamerdeur open en geef een brul.

HEE! Is het uit met dat gedonder! Geef die jongen zijn spullen terug en kleed je aan, zooitje kleuters!

Dat werkt.

Vijf grote waterpolo-ers kijken mij met verschrikte ogen aan en doen vage pogingen om hun blote jongensheid te bedekken. Het pesten is in één klap vergeten.

 

Grijnzend loop ik door naar mijn eigen afdeling en kleed me om om te gaan zwemmen. Mijn eerste goede daad voor vandaag zit erop en ik ben klaar voor onderwater..

Oké, er gingen weken voorbij dat we elkaar niet zagen en ik geloof ook niet dat ik eraan gedacht heb om hem te vertellen wat hij voor mij betekende, maar ik zal hem echt wel missen.

Mijn trouwe ouwe mixer. Zesendertig zou hij dit jaar geworden zijn. Nooit ziek geweest, zelfs geen verkoudheid, het gebeurde zo maar ineens. Het ene moment klopte hij nog een eiwitje voor de Tiramisu, het volgende moment weigerde hij. Zonder waarschuwing. Zonder vreemd luchtje of onrustbarend gereutel vooraf, hij deed het gewoon niet meer. Hij stierf even simpel als hij werkte bij leven.

Eigenlijk had ik wel al een paar keer tevreden gedacht dat hij onverwoestbaar was. Ik had het dus mis. Rust zacht, trouwe HR 1170, rust zacht..

 

Rond mijn dertiende begon mijn lichaam echt vrouwelijke trekjes te vertonen. Ik was niet dik, maar had wel echt borsten en heupen. Zelf vond ik dat prachtig, maar mijn moeder vond het niets. Vanaf toen zei zij mij regelmatig dat ik te dik werd, en vond ze, dat ik op moest passen met wat ik at.

Dat ik het liefst in lange broeken liep kwam haar goed uit, dat ik ze ook graag superstrak had (wie weet het nog; op de grond moeten gaan liggen om je broek dicht te kunnen maken?) beviel haar dan weer niet. En altijd waarschuwde ze mij, dat ik zo de verkeerde mannen aantrok en in de problemen zou komen.

Pas jaren later heb ik begrepen dat dit samenhing met haar eigen verleden, maar op dat moment was er vooral strijd tussen ons. Veel strijd. Zij kon zelf maar net het hoofd boven water houden en was helemaal niet opgewassen tegen de zich vrijvechtende puber die ik toen was.

Mijn moeder werkte, en na het werk dronk ze. Op de tafel lag iedere dag wat geld en een briefje met boodschappen. Het avondeten werd door mij, en later ook door mijn broer, die een paar jaar jonger was dan ik) gekocht en vaak ook bereid.

 

Op mijn zeventiende ging ik op kamers. Ik was klaar met mijn middelbare school en om te studeren had ik mijn moeder niet nodig. Dacht ik.

Ik maakte er een behoorlijke puinhoop van. Het was in de jaren zeventig, de hele wereld was in beweging en ik experimenteerde er lustig op los. Ik dronk veel, sliep weinig, en hield me vooral bezig met discussieren, vrijen en actievoeren. Dat lijkt misschien allemaal heel vrolijk, maar in feite voelde ik me verschrikkelijk eenzaam toen.

Katers werden weggegeten met loempia's van de Chinees of met patat-met. Let wel, als brunch. Het laat zich raden dat ik in die periode zwaarder werd dan ik tot dan toe geweest was. Eindelijk had mijn moeder recht van spreken als ze iets over mijn mateloosheid zei.

Natuurlijk liep ik vast met mijn studie en toen ik ook nog een longontsteking opliep ( de kamer die ik huurde was niet meer dan een lattenzolder, waar in de winter het ijs 's ochtends op mijn deken lag) ben ik nog weer een half jaar naar mijn moeder terug gegaan. Dat bleek geen goed idee, onze ruzies laaiden op tot ongekende hoogten.

 

Daarna ben ik met Leo samen gaan wonen. Ik ging naar de avondschool om na de havo toch nog het atheneumdiploma te halen en overdag werkte ik. We vonden het leuk om samen uitgebreide maaltijden te koken en hadden ook vaak eters. Ons huis was een ideale plek voor onze vrienden om na het stappen nog even te "crashen", aan de rand van het centrum, gastvrij en altijd goed voor nog een afzakkertje onderweg naar huis.

Hoewel ik in die periode wel af en toe een paar kilo's te veel woog was ik zeer beslist niet obees.

 

Dat kwam eigenlijk pas veel later. We verhuisden naar Maarssen en ik deed een studie, drie avonden per week, vier jaar lang. Leuk, maar hectisch. En regelmatig en gezond eten, daar kwam het niet zo van. Mijn gewicht begon te schommelen, waarbij er elke keer net iets minder af ging dan dat er daarna weer bij kwam. En toen ik in 1992 van Bart bevallen was, woog ik toch al gauw zo'n 85 kilo.

 

Bart werd heel erg ziek. Zijn longen waren nog niet helemaal ontwikkeld, en bij de geboorte liep hij een infectie op. Met loeiende sirenes werden wij, verse moeder en klein klein kereltje naar het ziekenhuis gebracht. In de ambulance werden zijn voetjes en handen diep donker paars en ik stierf duizend doden, mijn kind had zuurstofgebrek en aangezien ik ook toen al werkte met verstandelij gehandicapten, wist ik vrij aardig waartoe dat allemaal leiden kon, man wat was ik bang..

Twee weken heeft hij in de couveuse gelegen. Waar hij een paar keer een apneu had, en geel werd en afviel, maar ook waar ik zag dat zijn hartslag veranderde op het moment dat hij mijn stem hoorde, en hij de goede kant opging, waar andere kinderen het niet redden. Een bewogen tijd was dat. En toen hij dan eindelijk mee naar huis mocht, deed hij niets anders dan huilen. En de enige manier om hem stil te krijgen, was met hem bewegen. 's Nachts maakten we om de beurt hele ritten met de auto, overdag wandelde ik met hem en de kinderwagen, op en neer naar Breukelen, of naar Utrecht. En als ik dan de het slapende mannetje voorzichtig over de drempel het huis in gereden had, en zelf heel stilletjes naar de bank sloop om even met mijn voeten omhoog te kunnen, kon ik er de klok op gelijk zetten; op het moment dat ik me in de kussens liet zakken, barstte het weer los.

Zulke einden lopen is natuurlijk geweldig voor de lijn, maar ik was zo hondsmoe, dat het eten koken er maar een beetje bij hing. Eten halen was meer regel dan uitzondering. En Leo kon ook niet veel doen, die had net een nieuwe baan voor een Amerikaans bedrijf, waarvoor hij erg veel moest reizen.

 

Op deze manier gingen de zwangerschapskilo's er natuurlijk nooit af en ik besloot me aan te sluiten bij de Weight Watchers. In een tijdsbestek van vier maanden verloor ik zeventien kilo. En toen ik in verwachting was van Noor, Bart was anderhalf, woog ik 75 kilo, en dat vond ik echt knap van mezelf.

 

Maar ja. Tijdens die tweede zwangerschap ging het pas echt mis. Vlak voor de bevalling passeerde ik de magische  honderdkilo-grens, waar er na Noortjes geboorte nog 98 van overbleven.

Die bleken behoorlijk hardnekkig. En vanaf dat moment ben ik eigenlijk altijd wel bezig geweest met een of ander afvalprogramma: Eerst iets van een fitnessclub met een combi van bewegen en een dieet. Dat ging goed en ik verloor 13 kilo. Alleen, toen het programma gedaan was, vlogen de kilo's er weer aan en de 105 werd bereikt voor ik een tweede WW-poging waagde. Deze keer viel ik 12 kilo af, voor ik vastliep. Van het ene op het andere moment had ik genoeg van het blije amerikaans-getinte bijna religieuze toontje van die club. Ik stopte en groeide weer naar de 110.

 

Nog veel afvalpogingen heb ik gedaan, van Montignac tot Dikkepretclub, van Soepdieet tot Obesitaskliniek. En ze helpen allemaal. Alleen, het lijkt niet te lukken om het vol te houden. Iedere keer dat ik op eigen houtje verder moet, kruipt het gewicht weer terug en nestelt zich op billen, buik en borsten. Op schouders en vingers, rond enkels en bovenarmen.

 

En zo komt het, dat ik uitgroeide van een prachtige jonge blom tot een dikke dame. Bij tijd en wijle zelfs een hele dikke dame. Het blijft tobben..

Uitgeknald, het restje oliebollen weggegooid, boom eruit, even de deuren open en de kachel uit, zodat alle oude dampen het huis kunnen verlaten.

Geen top 2000 meer, klaar met de jaaroverzichten.

Alleen hier en daar nog een kaarsje, dat vind ik egenlijk wel prettig. Mooier licht dan van die stomme spaarlampen.

Kom maar op met 2010, het oude jaar is definitief verjaagd!